Kwestia alimentów jest jednym z najczęściej poruszanych tematów w polskim prawie rodzinnym. Rodzice są zobowiązani do świadczenia alimentacyjnego na rzecz swoich dzieci, niezależnie od tego, czy pozostają w związku małżeńskim, czy też nie. Obowiązek ten wynika z fundamentalnej zasady pieczy nad dzieckiem i zapewnienia mu odpowiednich warunków do rozwoju. Warto zaznaczyć, że alimenty nie są jedynie środkami finansowymi; mogą obejmować również inne formy wsparcia, takie jak zapewnienie wyżywienia, ubrania, edukacji czy opieki medycznej. Celem alimentów jest zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb dziecka, ale także zapewnienie rodzicowi sprawującemu bezpośrednią opiekę nad dzieckiem odpowiedniego wsparcia w jego wychowaniu i utrzymaniu. Prawo polskie szczegółowo reguluje zasady ustalania wysokości alimentów, biorąc pod uwagę zarówno potrzeby uprawnionego, jak i możliwości zarobkowe zobowiązanego. Procedura ich ustalania może odbywać się na drodze polubownej, poprzez zawarcie porozumienia rodzicielskiego, lub sądowej, w przypadku braku zgody między stronami. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla ochrony interesów dziecka i zapewnienia mu stabilnej przyszłości.
Ustalenie obowiązku alimentacyjnego dotyczy nie tylko rodziców wobec dzieci, ale również, w pewnych okolicznościach, innych członków rodziny. Chodzi tu przede wszystkim o obowiązek alimentacyjny między byłymi małżonkami, a także o obowiązek alimentacyjny wobec osób starszych lub niepełnosprawnych, które nie są w stanie samodzielnie utrzymać się z własnych dochodów. Prawo przewiduje również możliwość dochodzenia alimentów od innych krewnych, jeśli osoby zobowiązane w pierwszej kolejności (np. rodzice) nie są w stanie wypełnić swojego obowiązku. Ważne jest, aby pamiętać, że alimenty są świadczeniem o charakterze osobistym i nieprzenoszalnym, co oznacza, że nie można ich scedować na inną osobę ani zrzec się ich w sposób trwały. Ich celem jest zapewnienie godnych warunków życia osobie uprawnionej, a nie wzbogacenie jej. W sytuacjach kryzysowych, gdy osoba uprawniona do alimentów nie otrzymuje należnego wsparcia, istnieją mechanizmy prawne umożliwiające egzekwowanie tego obowiązku, w tym poprzez działania komornicze.
W jakich sytuacjach można ubiegać się o świadczenia alimentacyjne?
Podstawowym warunkiem do ubiegania się o świadczenia alimentacyjne jest istnienie obowiązku prawnego do ich świadczenia. W polskim prawie rodzinnym, ten obowiązek spoczywa przede wszystkim na rodzicach wobec ich małoletnich dzieci. Obejmuje to zarówno dzieci pochodzące z małżeństwa, jak i te urodzone poza nim. Obowiązek ten trwa do momentu, gdy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać, co zazwyczaj następuje po osiągnięciu pełnoletności, ale może być przedłużony, jeśli dziecko kontynuuje naukę i nie posiada wystarczających środków do życia. Drugim istotnym przypadkiem, w którym można ubiegać się o alimenty, jest sytuacja między byłymi małżonkami. W tym przypadku obowiązek alimentacyjny może powstać, gdy jedno z małżonków zostało uznane za wyłącznie winne rozkładu pożycia małżeńskiego, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej. Obowiązek ten trwa przez pięć lat od daty orzeczenia rozwodu, chyba że strony postanowią inaczej lub sąd przedłuży ten okres ze względu na wyjątkowe okoliczności.
Kolejnym aspektem, który należy rozważyć, jest obowiązek alimentacyjny między innymi krewnymi. Prawo przewiduje możliwość dochodzenia alimentów od dziadków, rodzeństwa czy innych członków rodziny, jeśli osoby zobowiązane w pierwszej kolejności (np. rodzice) nie są w stanie zaspokoić usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. Dzieje się tak zazwyczaj w sytuacjach, gdy rodzice są pozbawieni środków do życia, nie żyją lub ich sytuacja materialna jest bardzo trudna. Dotyczy to również sytuacji, gdy dziecko jest ciężko chore lub niepełnosprawne i wymaga szczególnej opieki i środków finansowych, których rodzice nie są w stanie zapewnić. Warto podkreślić, że obowiązek alimentacyjny jest hierarchiczny – najpierw obciąża rodziców, następnie dziadków, a dopiero w dalszej kolejności innych krewnych. Kluczowe jest udowodnienie przed sądem, że osoba uprawniona rzeczywiście znajduje się w potrzebie, a osoba zobowiązana jest w stanie świadczyć alimenty.
Nie można zapomnieć o sytuacji, gdy dziecko zostało umieszczone w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej. W takich przypadkach obowiązek alimentacyjny rodziców biologicznych nie wygasa. Środki finansowe przeznaczone na utrzymanie dziecka w pieczy zastępczej są częściowo pokrywane z budżetu państwa, ale rodzice nadal są zobowiązani do partycypowania w kosztach utrzymania swojego dziecka, w zależności od ich możliwości zarobkowych. Jest to mechanizm mający na celu zapewnienie, że rodzice biologiczni nie zostają zwolnieni z odpowiedzialności za swoje potomstwo, nawet jeśli dziecko przebywa pod opieką innych osób. W przypadku braku współpracy ze strony rodziców, ośrodek adopcyjno-opiekuńczy lub sąd rodzinny może podjąć odpowiednie kroki w celu egzekwowania tego obowiązku. Zawsze warto skonsultować się z prawnikiem, aby dokładnie zrozumieć swoje prawa i obowiązki w konkretnej sytuacji dotyczącej alimentów.
Jakie kryteria decydują o wysokości zasądzanych alimentów?
Ustalenie wysokości alimentów jest procesem złożonym, opartym na analizie kilku kluczowych czynników. Przede wszystkim, sąd bierze pod uwagę usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów. W przypadku dzieci, obejmują one szeroki zakres wydatków związanych z ich utrzymaniem i rozwojem. Należą do nich: koszty wyżywienia, odzieży, mieszkania (w tym czynsz, media, opłaty), edukacji (czesne, podręczniki, korepetycje, zajęcia dodatkowe), opieki zdrowotnej (lekarstwa, wizyty u specjalistów, rehabilitacja), a także wydatki związane z kulturą, wypoczynkiem i rozrywką, które są adekwatne do wieku i potrzeb dziecka. Sąd analizuje również, czy potrzeby te są faktycznie usprawiedliwione, a nie wynikają z nadmiernych lub zbędnych zachcianek. Ważne jest przedstawienie dowodów potwierdzających te wydatki, takich jak rachunki, faktury czy paragony.
Drugim, równie istotnym kryterium, są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego do alimentacji. Sąd bada dochody osoby zobowiązanej, zarówno te uzyskiwane z pracy etatowej, jak i z działalności gospodarczej, umów cywilnoprawnych, a także dochody z najmu, dzierżawy czy inne dochody pasywne. Analizie podlegają również posiadane przez zobowiązanego zasoby majątkowe, takie jak nieruchomości, samochody czy oszczędności, które potencjalnie mogłyby zostać wykorzystane do zaspokojenia potrzeb uprawnionego. Sąd bierze pod uwagę nie tylko aktualne dochody, ale również potencjalne możliwości zarobkowe, czyli to, ile osoba zobowiązana mogłaby zarobić, gdyby aktywnie szukała pracy lub podjęła zatrudnienie zgodne ze swoimi kwalifikacjami. W przypadku osób bezrobotnych sąd może oprzeć się na minimalnym wynagrodzeniu lub średnich zarobkach w danym regionie.
Oprócz potrzeb uprawnionego i możliwości zobowiązanego, sąd ocenia również sytuację osobistą i rodzinną obu stron. W przypadku dzieci, uwzględnia się wiek dziecka, jego stan zdrowia, stopień rozwoju, a także to, czy wymaga ono szczególnej opieki medycznej lub terapeutycznej. Ważna jest również relacja dziecka z rodzicami i sposób wykonywania przez nich władzy rodzicielskiej. W kontekście alimentów między byłymi małżonkami, sąd bada, czy rozwód spowodował istotne pogorszenie sytuacji materialnej jednego z małżonków, a także czy strona domagająca się alimentów przyczyniła się do powstania tej sytuacji. Istotne jest również to, czy zobowiązany do alimentów ma inne osoby na utrzymaniu, na przykład nowe dzieci lub niepełnosprawnych członków rodziny. Celem jest osiągnięcie równowagi między zapewnieniem godnych warunków życia uprawnionemu a nieprzeciążeniem zobowiązanego.
Jakie są rodzaje świadczeń alimentacyjnych i ich formy?
Świadczenia alimentacyjne mogą przybierać różne formy, dostosowane do specyfiki potrzeb osoby uprawnionej oraz możliwości osoby zobowiązanej. Najczęściej spotykaną i najbardziej standardową formą alimentów są pieniężne świadczenia okresowe, czyli comiesięczne wpłaty określonej kwoty pieniędzy. Ta forma jest najprostsza w egzekwowaniu i pozwala osobie otrzymującej alimenty na swobodne dysponowanie środkami w zależności od bieżących potrzeb. Wysokość tych świadczeń jest ustalana indywidualnie przez sąd lub w drodze porozumienia rodzicielskiego, na podstawie analizy czynników takich jak usprawiedliwione potrzeby uprawnionego i możliwości zarobkowe zobowiązanego.
Jednakże, prawo przewiduje również inne, mniej standardowe formy alimentów. Mogą to być świadczenia w naturze, które polegają na bezpośrednim zaspokajaniu potrzeb uprawnionego. Przykładem może być zapewnienie przez jednego z rodziców stałego zakwaterowania, wyżywienia, odzieży, czy pokrywanie kosztów nauki i leczenia dziecka. Taka forma alimentów jest często stosowana, gdy rodzice pozostają w bliskiej relacji i potrafią skutecznie współpracować w kwestii opieki nad dzieckiem, lub gdy jeden z rodziców nie jest w stanie przekazywać regularnych świadczeń pieniężnych. W praktyce, często dochodzi do sytuacji, gdy świadczenia pieniężne są uzupełniane świadczeniami w naturze, tworząc kompleksowy system wsparcia.
Kolejnym rodzajem świadczeń alimentacyjnych są alimenty stałe, czyli jednorazowe świadczenie lub świadczenie w większej kwocie, które ma na celu zaspokojenie konkretnej, większej potrzeby, na przykład zakupu niezbędnego sprzętu medycznego, pokrycia kosztów remontu mieszkania osoby uprawnionej, czy sfinansowania kursów zawodowych. Tego typu świadczenia są zazwyczaj ustalane w wyjątkowych sytuacjach, gdy potrzeby są nagłe i znaczące. Warto również wspomnieć o alimentach umownych, które są ustalane w drodze dobrowolnego porozumienia między stronami. Takie porozumienie może obejmować dowolne ustalenia dotyczące formy i wysokości świadczeń, pod warunkiem, że nie są sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego. Niezależnie od formy, kluczowe jest, aby świadczenia te w pełni zaspokajały usprawiedliwione potrzeby uprawnionego.
Jakie dokumenty są potrzebne do złożenia wniosku o alimenty?
Aby skutecznie złożyć wniosek o zasądzenie alimentów, niezbędne jest zgromadzenie odpowiedniej dokumentacji, która pozwoli sądowi na merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Podstawowym dokumentem jest oczywiście sam wniosek o alimenty, który powinien zostać sporządzony zgodnie z wymogami formalnymi. Wniosek ten powinien zawierać dokładne dane wnioskodawcy i pozwanego, opis relacji między stronami, uzasadnienie żądania alimentów, wskazanie wysokości dochodzonych świadczeń oraz dowody potwierdzające te żądania. Do wniosku należy dołączyć akt urodzenia dziecka lub akt małżeństwa, w zależności od rodzaju dochodzonego obowiązku alimentacyjnego. Te dokumenty są kluczowe dla ustalenia więzi rodzinnych i prawa do ubiegania się o alimenty.
Kolejną ważną grupą dokumentów są te, które potwierdzają usprawiedliwione potrzeby osoby uprawnionej. W przypadku dzieci, mogą to być rachunki i faktury za wyżywienie, odzież, artykuły szkolne, podręczniki, opłaty za przedszkole lub szkołę, korepetycje, zajęcia dodatkowe, a także dowody kosztów leczenia, rehabilitacji czy zakupu leków. Ważne jest, aby dokumenty te były aktualne i precyzyjnie odzwierciedlały ponoszone wydatki. Jeśli dziecko ma specjalne potrzeby zdrowotne, niezbędne będą również zaświadczenia lekarskie, opinie specjalistów czy dokumentacja medyczna potwierdzająca konieczność ponoszenia określonych kosztów. Im dokładniejsza i bardziej szczegółowa dokumentacja, tym większa szansa na uwzględnienie żądanych kwot przez sąd.
Trzecią grupą dokumentów, która jest niezbędna w postępowaniu o alimenty, są te, które dotyczą zarobkowych i majątkowych możliwości osoby zobowiązanej do alimentacji. Mogą to być zaświadczenia o dochodach z miejsca pracy (np. paski wypłat, PIT-y), umowy o pracę lub inne umowy cywilnoprawne, dokumenty dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej (np. deklaracje podatkowe, wyciągi z konta firmowego). Jeśli pozwany nie pracuje, sąd może nakazać mu przedstawienie dowodów potwierdzających jego starania o znalezienie zatrudnienia. Warto również dołączyć dokumenty dotyczące posiadanego przez pozwanego majątku, takie jak odpisy z ksiąg wieczystych nieruchomości, dowody rejestracyjne pojazdów czy wyciągi z rachunków bankowych. Zgromadzenie wszystkich tych dokumentów przed złożeniem wniosku znacznie usprawni przebieg postępowania sądowego i zwiększy szanse na korzystne rozstrzygnięcie.
Jakie są konsekwencje niepłacenia zasądzonych alimentów?
Niepłacenie zasądzonych alimentów jest poważnym naruszeniem obowiązków prawnych i może prowadzić do szeregu negatywnych konsekwencji dla osoby zobowiązanej. Przede wszystkim, uruchomiona zostaje procedura egzekucyjna, która ma na celu przymusowe ściągnięcie należności. Organem odpowiedzialnym za egzekucję jest komornik sądowy, który działa na wniosek osoby uprawnionej do alimentów lub jej przedstawiciela ustawowego. Komornik posiada szerokie uprawnienia w zakresie odzyskiwania należności. Może on zająć wynagrodzenie za pracę, emeryturę, rentę, a także inne świadczenia pieniężne, które otrzymuje dłużnik alimentacyjny. W pierwszej kolejności potrącana jest część wynagrodzenia lub innego dochodu, która nie narusza podstawowych potrzeb życiowych dłużnika i jego rodziny.
W dalszej kolejności, komornik może zająć ruchomości należące do dłużnika, takie jak samochód, sprzęt RTV AGD, meble, a także nieruchomości, w tym dom, mieszkanie czy działkę. Sprzedaż zajętych przedmiotów pozwala na pokrycie zaległych alimentów. Jeśli dłużnik posiada środki na rachunku bankowym, komornik może zająć te środki i przekazać je na poczet zadłużenia. W skrajnych przypadkach, gdy inne metody egzekucji okazują się nieskuteczne, komornik może wszcząć postępowanie egzekucyjne przeciwko majątkowi dłużnika, prowadzące do jego licytacji. Ważne jest, aby pamiętać, że od niepłaconych alimentów naliczane są odsetki za zwłokę, co dodatkowo zwiększa wysokość zadłużenia.
Poza konsekwencjami cywilnymi, niepłacenie alimentów może mieć również wymiar karny. Kodeks karny przewiduje przestępstwo uchylania się od obowiązku alimentacyjnego. Jeżeli sprawca tego przestępstwa jest narażony na szkodę majątkową lub osobistą, sąd może orzec karę grzywny, ograniczenia wolności, a nawet pozbawienia wolności do lat dwóch. Ponadto, osoby zalegające z płaceniem alimentów mogą zostać wpisane do Krajowego Rejestru Długów, co utrudni im uzyskanie kredytu, pożyczki, wynajęcie mieszkania czy zawarcie umowy telekomunikacyjnej. Warto podkreślić, że alimenty są świadczeniem o charakterze priorytetowym, a ich nieuiszczanie jest traktowane bardzo poważnie przez system prawny.
Jakie są możliwości prawne dotyczące egzekucji alimentów?
W sytuacji, gdy osoba zobowiązana do płacenia alimentów nie wywiązuje się ze swojego obowiązku, istnieje szereg możliwości prawnych, które pozwalają na skuteczne egzekwowanie należności. Najczęściej stosowaną i najskuteczniejszą metodą jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego. W tym celu należy złożyć do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji, dołączając do niego tytuł wykonawczy, którym jest zazwyczaj prawomocne orzeczenie sądu zasądzające alimenty lub ugoda sądowa potwierdzająca ich wysokość. Komornik, na podstawie wniosku i tytułu wykonawczego, rozpoczyna działania mające na celu odzyskanie zaległych świadczeń. Jak wspomniano wcześniej, komornik ma szerokie uprawnienia do zajmowania majątku dłużnika, w tym wynagrodzenia, rachunków bankowych, ruchomości i nieruchomości.
Oprócz tradycyjnej egzekucji komorniczej, istnieją również inne mechanizmy prawne, które mogą pomóc w odzyskaniu alimentów. Jednym z nich jest możliwość wystąpienia o świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego. Fundusz Alimentacyjny stanowi wsparcie dla osób, które nie są w stanie uzyskać alimentów od osoby zobowiązanej lub gdy wysokość zasądzonych alimentów jest niższa niż świadczenie z Funduszu. Aby skorzystać z tej formy pomocy, należy spełnić określone kryteria dochodowe oraz złożyć stosowny wniosek do właściwego organu gminy lub miasta. Wypłata świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego nie zwalnia dłużnika z obowiązku spłaty zadłużenia, a jedynie zapewnia tymczasowe wsparcie dla osoby uprawnionej.
Warto również wspomnieć o możliwości zastosowania środków karnych wobec dłużnika alimentacyjnego. Jak zostało to już omówione, uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego jest przestępstwem ściganym z kodeksu karnego. W przypadku uporczywego uchylania się od obowiązku, sąd może orzec karę grzywny, ograniczenia wolności, a nawet karę pozbawienia wolności. Dodatkowo, można skorzystać z możliwości wpisania dłużnika do rejestrów dłużników, co znacząco utrudnia mu funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Skuteczna egzekucja alimentów często wymaga determinacji i konsekwencji ze strony osoby uprawnionej, ale prawo polskie oferuje szereg narzędzi, które pozwalają na odzyskanie należnych środków.
Kiedy można mówić o możliwości zmiany wysokości alimentów?
Zmiana wysokości zasądzonych alimentów jest możliwa w sytuacji, gdy nastąpiła istotna zmiana w stosunku do okoliczności, które stanowiły podstawę do ustalenia ich pierwotnej wysokości. Prawo przewiduje możliwość zarówno podwyższenia, jak i obniżenia alimentów, w zależności od tego, czy zmieniły się potrzeby uprawnionego, czy też możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Najczęstszym powodem do wystąpienia o podwyższenie alimentów są zwiększone potrzeby dziecka wynikające z jego wieku, stanu zdrowia, rozwoju edukacyjnego czy potrzeby związane z jego rozwojem osobistym, takie jak zajęcia dodatkowe czy hobby. Wraz z wiekiem dziecka rosną jego potrzeby żywieniowe, odzieżowe, edukacyjne i rekreacyjne, co uzasadnia żądanie podwyższenia świadczenia.
Do podwyższenia alimentów może również dojść w przypadku, gdy znacząco wzrosły możliwości zarobkowe osoby zobowiązanej do alimentacji. Jeśli zobowiązany uzyskał wyższe wykształcenie, zmienił pracę na lepiej płatną, awansował lub rozpoczął własną działalność gospodarczą przynoszącą większe dochody, może to stanowić podstawę do żądania podwyższenia alimentów. Sąd będzie oceniał te zmiany w kontekście usprawiedliwionych potrzeb dziecka. Ważne jest, aby przedstawić dowody potwierdzające wzrost dochodów zobowiązanego, takie jak aktualne zaświadczenia o zarobkach, zeznania podatkowe czy wyciągi z kont bankowych. Zwiększenie możliwości zarobkowych nie zawsze oznacza automatyczne podwyższenie alimentów, muszą one być powiązane z realnym wzrostem kosztów utrzymania dziecka.
Z drugiej strony, istnieje również możliwość obniżenia zasądzonych alimentów. Powodem do tego może być znaczące pogorszenie się sytuacji materialnej osoby zobowiązanej. Może to być utrata pracy, poważna choroba uniemożliwiająca wykonywanie dotychczasowej pracy, konieczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia lub inne okoliczności powodujące zmniejszenie dochodów. Sąd będzie analizował, czy pogorszenie sytuacji materialnej jest trwałe i czy osoba zobowiązana do alimentów nie przyczyniła się do niego umyślnie. Ponadto, obniżenie alimentów może nastąpić w sytuacji, gdy dziecko osiągnęło pełnoletność i jest w stanie samodzielnie się utrzymać, lub gdy jego potrzeby znacząco zmalały. W każdym przypadku, decyzja o zmianie wysokości alimentów zależy od indywidualnej oceny sytuacji przez sąd, opartej na zgromadzonych dowodach.
Jakie są zasady ustalania alimentów w przypadku rozwodu lub separacji?
W przypadku rozwodu lub separacji, zasady ustalania alimentów są ściśle powiązane z sytuacją prawną małżonków i ich wspólnymi dziećmi. Najważniejszym aspektem jest oczywiście obowiązek alimentacyjny rodziców wobec małoletnich dzieci. Niezależnie od orzeczenia o winie w rozkładzie pożycia małżeńskiego, oboje rodzice są zobowiązani do partycypowania w kosztach utrzymania i wychowania swoich dzieci. Sąd, orzekając rozwód lub separację, jednocześnie rozstrzyga o obowiązku alimentacyjnym na rzecz dzieci. Wysokość tych alimentów jest ustalana zgodnie z ogólnymi zasadami, które uwzględniają usprawiedliwione potrzeby dziecka oraz zarobkowe i majątkowe możliwości obojga rodziców.
Ważnym elementem jest również możliwość ustalenia alimentów między byłymi małżonkami. Prawo polskie przewiduje, że w przypadku orzeczenia rozwodu z winy jednego z małżonków, małżonek niewinny może domagać się od małżonka winnego alimentów, jeśli rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej. Obowiązek alimentacyjny w takim przypadku trwa zazwyczaj przez pięć lat od daty orzeczenia rozwodu, chyba że strony ustalą inaczej lub sąd, ze względu na szczególne okoliczności, przedłuży ten okres. Sąd oceniając zasadność takiego żądania, bierze pod uwagę nie tylko stopień winy w rozkładzie pożycia, ale także wiek, stan zdrowia, wykształcenie i doświadczenie zawodowe małżonka domagającego się alimentów, a także jego możliwości zarobkowe i majątkowe. Celem jest przywrócenie równowagi materialnej między małżonkami.
Istnieje również możliwość, że sąd nie orzeka o winie w rozkładzie pożycia, lub gdy oboje małżonkowie zostali uznani za winnych. W takich sytuacjach, również może powstać obowiązek alimentacyjny między małżonkami, ale jest on ograniczony. Małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego, może żądać alimentów od drugiego małżonka tylko w sytuacji, gdy jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu. Należy jednak pamiętać, że obowiązek ten nie jest tak szeroko chroniony jak w przypadku orzeczenia o wyłącznej winie jednego z małżonków. W każdym przypadku rozwodu lub separacji, sąd może również podjąć decyzje dotyczące podziału majątku wspólnego, co może wpłynąć na sytuację materialną obu stron i pośrednio na możliwość ubiegania się o alimenty.
