Prawo spadkowe stanowi kluczowy element systemu prawnego, regulujący przejście majątku po śmierci osoby fizycznej na jej spadkobierców. Proces ten może wydawać się skomplikowany i nierzadko wywołuje stres, zwłaszcza gdy dotyczy rodziny i bliskich. Zrozumienie podstawowych zasad i procedur jest niezbędne do sprawnego przeprowadzenia formalności spadkowych, minimalizując potencjalne problemy i konflikty. Artykuł ten ma na celu przybliżenie czytelnikowi, jak przeprowadzić prawo spadkowe, omawiając poszczególne etapy, od momentu śmierci spadkodawcy, aż po ostateczne nabycie spadku.
Kluczowe dla całego procesu jest określenie, kto i w jakim zakresie dziedziczy. W polskim prawie spadkowym wyróżniamy dwa główne tryby dziedziczenia: ustawowe i testamentowe. Dziedziczenie ustawowe ma miejsce, gdy spadkodawca nie pozostawił ważnego testamentu lub gdy testament dotyczy tylko części majątku. Wówczas krąg spadkobierców i ich udziały w spadku określone są przez przepisy Kodeksu cywilnego, uwzględniające stopień pokrewieństwa ze zmarłym. Dziedziczenie testamentowe natomiast opiera się na woli spadkodawcy wyrażonej w testamencie. Jest ono preferowane przez prawo, o ile testament spełnia wszystkie wymogi formalne i nie narusza zasad współżycia społecznego.
Niezależnie od trybu dziedziczenia, pierwszym praktycznym krokiem po śmierci spadkodawcy jest zazwyczaj uzyskanie aktu zgonu. Dokument ten stanowi formalne potwierdzenie zdarzenia i jest niezbędny do podjęcia dalszych kroków prawnych. Następnie należy ustalić, czy spadkodawca pozostawił testament. Informacja ta może być kluczowa dla dalszego przebiegu postępowania spadkowego. Warto również rozpocząć gromadzenie dokumentów dotyczących majątku zmarłego, takich jak akty własności nieruchomości, dokumenty samochodowe, wyciągi bankowe czy polisy ubezpieczeniowe. Wszystkie te czynności przygotowawcze ułatwią późniejsze formalności i pozwolą na szybsze i sprawniejsze przeprowadzenie całego procesu.
Co zrobić z majątkiem spadkowym przed formalnościami prawnymi
Zarządzanie majątkiem spadkowym przed formalnym przeprowadzeniem procedury spadkowej to etap, który często bywa pomijany, a ma istotne znaczenie dla ochrony interesów przyszłych spadkobierców. Po śmierci spadkodawcy jego majątek przechodzi na spadkobierców, ale do momentu formalnego potwierdzenia ich praw, ich odpowiedzialność za długi spadkowe jest ograniczona. Warto jednak podjąć pewne kroki, aby zabezpieczyć aktywa i uniknąć niepotrzebnych strat. Niewłaściwe zarządzanie w tym okresie może prowadzić do komplikacji prawnych i finansowych.
Jednym z pierwszych kroków powinno być zabezpieczenie ruchomości i nieruchomości należących do spadku. Dotyczy to przede wszystkim cennych przedmiotów, dzieł sztuki, biżuterii czy gotówki. Jeśli spadkodawca posiadał pojazdy, należy zadbać o ich ubezpieczenie i ewentualne parkowanie w bezpiecznym miejscu, aby uniknąć kradzieży lub uszkodzenia. W przypadku nieruchomości, warto upewnić się, że są one odpowiednio zabezpieczone przed dewastacją czy nieuprawnionym dostępem. Jeśli w mieszkaniu lub domu zmarłego znajdują się ważne dokumenty, należy je zgromadzić i przechować w bezpiecznym miejscu.
Kolejnym ważnym aspektem jest bieżące zarządzanie zobowiązaniami spadkodawcy. Chociaż formalna odpowiedzialność za długi rozpoczyna się od momentu przyjęcia spadku, pewne bieżące płatności, takie jak czynsz, rachunki za media czy raty kredytów, mogą wymagać uregulowania, aby uniknąć naliczania odsetek lub konsekwencji związanych z brakiem płatności. Spadkobiercy mogą w tym okresie wspólnie decydować o tych kwestiach, pamiętając jednak o zasadzie ograniczonej odpowiedzialności do momentu formalnego stwierdzenia nabycia spadku. Warto również rozważyć kontakt z bankami i instytucjami finansowymi, aby poinformować o śmierci klienta i dowiedzieć się o procedurach dotyczących jego kont i lokaty. Wszystkie te działania powinny być prowadzone z rozwagą, tak aby nie naruszyć przyszłych praw spadkowych.
Kiedy można wystąpić o stwierdzenie nabycia spadku
Moment, w którym można formalnie wystąpić o stwierdzenie nabycia spadku, jest kluczowy dla rozpoczęcia właściwego procesu prawnego. Zgodnie z polskim prawem, każdy, kto ma w tym interes prawny, może zainicjować postępowanie spadkowe. Zazwyczaj są to osoby powołane do spadku z ustawy lub z testamentu, ale również wierzyciele spadkodawcy, którzy mogą wykazać swój interes w ustaleniu kręgu spadkobierców, aby móc dochodzić swoich roszczeń. Nie ma ściśle określonego terminu, po którym można złożyć wniosek, jednak im szybciej to nastąpi, tym lepiej dla wszystkich zaangażowanych stron.
Istnieją dwie główne ścieżki, którymi można podążyć, aby uzyskać formalne potwierdzenie nabycia spadku: postępowanie sądowe lub sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia u notariusza. Wybór ścieżki zależy od kilku czynników, przede wszystkim od zgody wszystkich potencjalnych spadkobierców oraz od tego, czy istnieją jakiekolwiek spory dotyczące spadku lub jego składników. Postępowanie sądowe jest bardziej sformalizowane i może trwać dłużej, ale jest niezbędne w sytuacjach spornych, gdy nie można uzyskać jednomyślności między spadkobiercami.
Zanim jednak złożymy wniosek, należy zgromadzić niezbędne dokumenty. Kluczowe są: akt zgonu spadkodawcy, wszystkie posiadane testamenty (jeśli istnieją), akty stanu cywilnego potwierdzające pokrewieństwo (akty urodzenia, akty małżeństwa) oraz dokumenty dotyczące majątku spadkowego. W przypadku dziedziczenia ustawowego, istotne jest udowodnienie pokrewieństwa lub powinowactwa ze zmarłym, a w przypadku dziedziczenia testamentowego – przedstawienie ważnego testamentu. Złożenie kompletnego wniosku z wszystkimi wymaganymi załącznikami znacząco przyspiesza postępowanie i minimalizuje ryzyko jego przedłużania się.
Jakie są sposoby na przeprowadzenie postępowania spadkowego
Przeprowadzenie postępowania spadkowego może odbywać się na dwa główne sposoby, które różnią się formalnościami, szybkością i zakresem stosowania. Pierwszym jest postępowanie sądowe, a drugim jest sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia u notariusza. Wybór odpowiedniej metody zależy od specyfiki danej sprawy, przede wszystkim od tego, czy pomiędzy wszystkimi potencjalnymi spadkobiercami istnieje zgoda co do sposobu dziedziczenia i składu masy spadkowej.
Postępowanie sądowe wszczyna się poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku do sądu rejonowego właściwego ze względu na ostatnie miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy. Do wniosku należy dołączyć szereg dokumentów, takich jak: akt zgonu, odpisy aktu urodzenia i małżeństwa spadkobierców, dokumenty potwierdzające istnienie testamentu (jeśli dotyczy) oraz wszelkie inne dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia kręgu spadkobierców i wielkości ich udziałów. Sąd po rozpatrzeniu wniosku i przesłuchaniu świadków wyda postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. W przypadku istnienia sporów między spadkobiercami, postępowanie sądowe jest jedyną drogą do ustalenia praw do spadku.
Alternatywą, często szybszą i prostszą, jest sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia przez notariusza. Ta opcja jest dostępna tylko wtedy, gdy wszyscy spadkobiercy ustawowi i testamentowi stawią się u notariusza jednocześnie i złożą zgodne oświadczenia dotyczące dziedziczenia. Notariusz, po weryfikacji dokumentów i złożeniu stosownych oświadczeń przez spadkobierców, sporządzi akt poświadczenia dziedziczenia, który ma moc prawną równą postanowieniu sądu. Jest to rozwiązanie idealne dla sytuacji, w których nie ma żadnych sporów i wszyscy zainteresowani są zgodni co do podziału majątku. Należy pamiętać, że notariusz ma obowiązek odmówić sporządzenia aktu, jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do zgodności oświadczeń lub gdy brak jest wymaganych dokumentów.
Jakie dokumenty będą potrzebne do postępowania spadkowego
Skuteczne przeprowadzenie postępowania spadkowego, niezależnie od tego, czy odbywa się ono przed sądem, czy u notariusza, wymaga zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji. Brak kompletu dokumentów jest jedną z najczęstszych przyczyn przedłużania się procedury, dlatego warto poświęcić czas na ich staranne zebranie. Podstawowym dokumentem jest oczywiście akt zgonu spadkodawcy, który potwierdza fakt śmierci i jest niezbędny do wszczęcia jakiegokolwiek postępowania spadkowego. Bez niego żaden sąd ani notariusz nie podejmie dalszych działań.
Kolejna grupa dokumentów dotyczy ustalenia kręgu spadkobierców. Jeśli dziedziczenie odbywa się na mocy ustawy, niezbędne będą odpisy aktów stanu cywilnego, które potwierdzają pokrewieństwo ze zmarłym. Obejmuje to akty urodzenia spadkobierców, a także akt małżeństwa w przypadku dziedziczenia przez małżonka. W sytuacji, gdy spadkodawca pozostawił testament, kluczowe jest przedłożenie jego oryginału lub jego notarialnie poświadczonej kopii. Jeśli testament został złożony do depozytu sądowego, należy uzyskać odpis z tego depozytu.
Oprócz dokumentów osobowych i testamentowych, istotne jest również udokumentowanie majątku spadkowego. Choć nie zawsze jest to wymagane na etapie samego stwierdzenia nabycia spadku, posiadanie tych dokumentów ułatwia późniejszy podział majątku i może być pomocne w ustaleniu wartości spadku, zwłaszcza w kontekście podatków. Należą do nich: akty własności nieruchomości, umowy sprzedaży lub darowizny, dowody rejestracyjne pojazdów, wyciągi bankowe, polisy ubezpieczeniowe, dokumenty dotyczące posiadanych udziałów w spółkach czy akcji. Warto również zebrać dokumenty potwierdzające długi spadkodawcy, takie jak umowy kredytowe czy rachunki. Posiadanie pełnej dokumentacji pozwala na sprawne przeprowadzenie całego procesu i uniknięcie nieporozumień.
Jak przebiega postępowanie spadkowe przed sądem
Postępowanie spadkowe przed sądem jest formalną procedurą, która ma na celu ustalenie kręgu spadkobierców i ich udziałów w spadku, a także potwierdzenie ich praw do majątku zmarłego. Rozpoczyna się ono od złożenia wniosku o stwierdzenie nabycia spadku przez jednego ze spadkobierców lub inną osobę mającą w tym interes prawny. Wniosek ten należy złożyć w sądzie rejonowym właściwym ze względu na ostatnie miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy. Ważne jest, aby wniosek był kompletny i zawierał wszystkie niezbędne informacje oraz załączniki, takie jak akt zgonu, odpisy aktów stanu cywilnego, testament (jeśli istnieje) oraz dowody na istnienie majątku spadkowego.
Po złożeniu wniosku sąd wyznacza termin rozprawy. Na rozprawę wezwani zostają wszyscy spadkobiercy, którzy zostali wskazani we wniosku. Sąd przesłuchuje wnioskodawcę oraz pozostałych uczestników postępowania, a także ewentualnych świadków. Celem przesłuchania jest ustalenie, czy istnieją testamenty, kto jest uprawniony do dziedziczenia na mocy ustawy lub testamentu, a także czy istnieją jakiekolwiek długi spadkowe. Sąd bada również, czy nie zachodzą przesłanki do wyłączenia kogoś od dziedziczenia, na przykład z powodu niegodności.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. W postanowieniu tym sąd określa, kto i w jakiej części nabył spadek. Od tego postanowienia przysługują środki zaskarżenia, takie jak apelacja. Po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, spadkobiercy mogą przystąpić do działu spadku, czyli do faktycznego podziału majątku między siebie. Warto pamiętać, że postępowanie sądowe może być czasochłonne, zwłaszcza jeśli występują spory między spadkobiercami lub gdy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych dowodów, takich jak opinie biegłych.
Jak przebiega procedura u notariusza z aktem poświadczenia dziedziczenia
Procedura u notariusza dotycząca sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia jest alternatywą dla postępowania sądowego i jest zazwyczaj szybsza oraz mniej sformalizowana. Jest ona dostępna w sytuacjach, gdy wszyscy potencjalni spadkobiercy są zgodni co do sposobu dziedziczenia i chcą uniknąć formalności sądowych. Kluczowym warunkiem rozpoczęcia tej procedury jest obecność wszystkich spadkobierców ustawowych i testamentowych u notariusza jednocześnie. Brak choćby jednej osoby uniemożliwia sporządzenie aktu w tej formie.
Pierwszym krokiem jest umówienie wizyty u notariusza. Należy wcześniej poinformować notariusza o celu spotkania i przygotować niezbędne dokumenty. Do najważniejszych należą: akt zgonu spadkodawcy, dokumenty tożsamości wszystkich spadkobierców, a także dokumenty potwierdzające pokrewieństwo (akty urodzenia, akty małżeństwa) lub posiadany testament. Notariusz sprawdzi ważność testamentu (jeśli występuje) i zweryfikuje dokumenty potwierdzające pokrewieństwo. Następnie, jeśli wszyscy obecni spadkobiercy złożą zgodne oświadczenia dotyczące sposobu dziedziczenia, notariusz przystąpi do sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia.
Akt poświadczenia dziedziczenia, po jego zarejestrowaniu w Krajowym Rejestrze Spadkowym, ma moc prawną równą postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Oznacza to, że od tego momentu spadkobiercy mogą legalnie dysponować nabytym majątkiem. Procedura u notariusza jest zdecydowanie preferowana przez wiele osób ze względu na jej szybkość i prostotę, pod warunkiem jednak, że nie ma żadnych sporów między spadkobiercami. Warto pamiętać, że notariusz ma obowiązek odmówić sporządzenia aktu, jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do zgodności oświadczeń, kręgu spadkobierców lub ważności testamentu. W takich przypadkach konieczne jest skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego.
Jak wygląda kwestia dziedziczenia ustawowego w Polsce
Dziedziczenie ustawowe w Polsce stanowi podstawowy tryb nabywania spadku, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy spadkodawca nie pozostawił ważnego testamentu lub gdy testament dotyczy tylko części spadku. Przepisy Kodeksu cywilnego precyzyjnie określają krąg spadkobierców oraz ich udziały w masie spadkowej w zależności od stopnia pokrewieństwa ze zmarłym. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania spadkowego.
Pierwszą grupę spadkobierców ustawowych stanowią dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek. Dzieci dziedziczą w częściach równych, a małżonek otrzymuje udział równy udziałowi każdego z dzieci. Jeśli spadkodawca miał tylko jednego potomka, małżonek dziedziczy w udziałach równych z tym dzieckiem. Jeśli spadkodawca nie miał dzieci, w pierwszej kolejności dziedziczą jego rodzice oraz małżonek. W tym przypadku małżonek dziedziczy połowę spadku, a druga połowa przypada rodzicom.
W kolejnych grupach dziedziczenia ustawowego znajdują się rodzeństwo spadkodawcy, dziadkowie, a następnie inne osoby bliskie, w tym pasierbowie i dzieci rodzeństwa. Jeśli w żadnej z tych grup nie można odnaleźć spadkobierców, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy lub Skarbowi Państwa. Ważne jest, aby pamiętać, że dziedziczenie ustawowe może być wyłączone lub zmodyfikowane przez testament. Ponadto, spadkobiercy mogą zrzec się spadku lub go odrzucić, co również wpływa na dalszy przebieg postępowania spadkowego. Warto również zaznaczyć, że spadkobiercy odpowiadają za długi spadkowe, ale ich odpowiedzialność może być ograniczona do wartości odziedziczonego majątku, jeśli złożą odpowiednie oświadczenie.
Jakie są zasady dziedziczenia testamentowego w prawie polskim
Dziedziczenie testamentowe w prawie polskim opiera się na zasadzie swobody testowania, co oznacza, że spadkodawca ma prawo rozporządzić swoim majątkiem na wypadek śmierci w sposób dowolny, pod warunkiem przestrzegania pewnych wymogów formalnych i prawnych. Testament jest najbardziej osobistym dokumentem, który pozwala spadkodawcy na wyrażenie swojej ostatniej woli i przekazanie majątku wskazanym przez siebie osobom lub instytucjom. Jest on nadrzędny wobec zasad dziedziczenia ustawowego, chyba że dotyczy tylko części spadku lub jest nieważny.
Istnieje kilka form testamentów, z których najczęściej spotykane są: testament własnoręczny, testament notarialny oraz testament ustny. Testament własnoręczny musi być w całości spisany ręcznie przez spadkodawcę, podpisany i opatrzony datą. Testament notarialny jest sporządzany przez notariusza w formie aktu notarialnego i jest uznawany za najbezpieczniejszą formę, ze względu na gwarancję jego poprawności prawnej. Testament ustny jest formą szczególną, dopuszczalną w wyjątkowych okolicznościach, gdy istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy lub gdy przepisy szczególne tak stanowią.
Nawet w przypadku dziedziczenia testamentowego, prawo przewiduje instytucję zachowku. Jest to roszczenie przysługujące najbliższym krewnym spadkodawcy (zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom), którzy byliby powołani do spadku z ustawy, gdyby nie istniał testament. Zachowek stanowi połowę wartości udziału, który przypadłby im w dziedziczeniu ustawowym. Ma on na celu ochronę interesów rodzinnych i zapobieganie sytuacji, w której spadkodawca całkowicie pozbawiłby swoich najbliższych majątku. Aby skorzystać z prawa do zachowku, uprawniony musi złożyć odpowiednie roszczenie w określonym terminie.
Kiedy można przyjąć spadek lub go odrzucić
Po śmierci spadkodawcy, spadkobiercy mają określony czas na podjęcie decyzji dotyczącej spadku – mogą go przyjąć lub odrzucić. Ta decyzja ma daleko idące konsekwencje prawne i finansowe, dlatego powinna być podjęta po starannym rozważeniu wszystkich okoliczności. Zgodnie z polskim prawem, spadkobierca ma sześć miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o tytule swojego powołania do spadku, na złożenie oświadczenia o jego przyjęciu lub odrzuceniu. Po upływie tego terminu, brak złożenia oświadczenia jest równoznaczny z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza.
Przyjęcie spadku może nastąpić na dwa sposoby: wprost lub z dobrodziejstwem inwentarza. Przyjęcie spadku wprost oznacza, że spadkobierca przejmuje zarówno aktywa, jak i wszystkie długi spadkowe, ponosząc za nie pełną odpowiedzialność, nawet jeśli przekraczają one wartość odziedziczonego majątku. Przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza oznacza natomiast, że spadkobierca odpowiada za długi spadkowe tylko do wysokości wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Jest to forma zabezpieczenia przed nieprzewidzianymi długami.
Odrzucenie spadku jest natomiast opcją dla osób, które nie chcą przyjmować ani aktywów, ani pasywów spadkowych. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdy masa spadkowa jest obciążona znacznymi długami. Oświadczenie o odrzuceniu spadku może być złożone przed sądem lub notariuszem. Ważne jest, aby pamiętać, że odrzucenie spadku przez jednego spadkobiercę nie powoduje, że jego udział przechodzi na jego własnych spadkobierców (chyba że spadkodawca tak postanowił w testamencie). W przypadku dziedziczenia ustawowego, odrzucony spadek przypada kolejnym spadkobiercom ustawowym.
Co to jest dział spadku i kiedy można o niego wystąpić
Dział spadku to kluczowy etap po formalnym stwierdzeniu nabycia spadku, który polega na fizycznym podziale majątku spadkowego między spadkobierców zgodnie z ich udziałami. Dopóki dział spadku nie zostanie przeprowadzony, spadkobiercy są współwłaścicielami całego majątku spadkowego i mogą mieć ograniczone możliwości dysponowania poszczególnymi składnikami. Przeprowadzenie działu spadku pozwala na uregulowanie stanu prawnego i przypisanie konkretnych przedmiotów lub praw do poszczególnych spadkobierców.
Dział spadku może odbyć się na dwa sposoby: polubownie lub sądowo. Dział spadku polubowny jest możliwy, gdy wszyscy spadkobiercy są zgodni co do sposobu podziału majątku. W takim przypadku mogą oni zawrzeć umowę o dział spadku, która powinna być sporządzona w formie aktu notarialnego, jeśli przedmiotem spadku są nieruchomości. W umowie tej spadkobiercy określają, jakie przedmioty przypadają poszczególnym osobom i jak wyrównywane są ewentualne różnice w wartościach.
Jeśli spadkobiercy nie są w stanie porozumieć się co do podziału majątku, konieczne jest przeprowadzenie działu spadku na drodze sądowej. W tym celu należy złożyć wniosek o dział spadku do sądu rejonowego. Sąd, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, ustali sposób podziału majątku, biorąc pod uwagę przede wszystkim zgodny podział, a w dalszej kolejności podział przez przyznanie przedmiotów poszczególnym spadkobiercom z obowiązkiem spłat lub przez sprzedaż wspólnych składników majątku i podział uzyskanych środków. Warto pamiętać, że o dział spadku można wystąpić w każdym czasie po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub po zarejestrowaniu aktu poświadczenia dziedziczenia przez notariusza. Zazwyczaj jednak proces ten jest inicjowany po tym, jak spadkobiercy uzyskają pewność co do swoich praw do spadku.
Jakie są opłaty związane z prawem spadkowym
Przeprowadzenie procedury spadkowej wiąże się z pewnymi kosztami, które mogą się różnić w zależności od wybranej ścieżki postępowania i wartości odziedziczonego majątku. Zrozumienie tych opłat jest istotne dla zaplanowania budżetu i uniknięcia nieprzyjemnych niespodzianek. Podstawowe koszty związane z prawem spadkowym obejmują opłaty sądowe, taksy notarialne oraz podatki.
W przypadku postępowania sądowego, opłata od wniosku o stwierdzenie nabycia spadku jest stała i wynosi 100 zł. Jeśli wniosek dotyczy również działu spadku, opłata wynosi 300 zł, chyba że wniosek obejmuje zgodny podział majątku, wtedy opłata wynosi 150 zł. Po wydaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, często konieczne jest złożenie wniosku o wpis do księgi wieczystej nieruchomości, co wiąże się z dodatkowymi opłatami sądowymi za wpis prawa własności.
Jeśli spadkobiercy decydują się na skorzystanie z usług notariusza, koszty będą związane z taksą notarialną za sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia lub umowy o dział spadku. Taksy te są uzależnione od wartości odziedziczonego majątku i są regulowane przez rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. Dodatkowo, należy doliczyć koszty wypisów aktów. Niezależnie od sposobu przeprowadzenia postępowania, spadkobiercy mogą być zobowiązani do zapłaty podatku od spadków i darowizn. Wysokość podatku zależy od grupy podatkowej, do której należą spadkobiercy (stopnia pokrewieństwa ze zmarłym) oraz od wartości odziedziczonego majątku. Istnieją jednak zwolnienia od podatku, na przykład dla najbliższej rodziny, pod warunkiem złożenia stosownego zgłoszenia w odpowiednim terminie.
